Heinrich Koberle | Verhalen van patiënten | Hollister NL

Verhalen over overwinningen en inspiratie

Hollister Continence Care is toegewijd aan mensen en zet zich in voor mensen om hen te helpen grip te houden op hun leven. Het begint met op de gebruiker gerichte onderzoek en ontwikkeling gekoppeld aan een lange traditie van technische voortgang en toegewijde professionals die begrijpen wat het belang is van hoge kwaliteit zorgproducten om onafhankelijkheid terug te winnen en vast te houden in het leven. De volgende ervaringen zijn afkomstig van leden van de Hollister Continence Care-gemeenschap: gebruikers van de producten, zorgverleners of artsen die betrokken zijn bij het leven Deze menselijke verhalen laten ons leidende principe zien: eerst de mensen.

Heinrich Köberle, Duitsland

Er zijn mensen die hun hele leven op een berg doorbrengen. Boeren, vee hoeden, het huishouden doen. Hun levens zijn meestal solitair, zelfs de levens van mensen die samenwonen, laten zich als zodanig beschrijven. Misschien is het de oorverdovende stilte die typisch is voor het leven op een hoogte boven de boomgrens, waar echo's zich kilometers lang kunnen voortplanten, elegieën van door de wind geteisterde geluidsstromen. In de bergen is eenzaamheid een lied.

Heini is opgegroeid in Obermaiselstein, nabij Oberstdorf, in Duitsland. Zijn berg (mensen die in de bergen leven, nemen hun bergen graag in bezit) is meer dan 1.700 m boven zeeniveau. Heini wist op die berg net zo goed de weg als alle rondtrekkende schaapsherders. Net zoals zijn vader en zoals de vader van zijn vader, onderhoudt zijn broer de familieboerderij, die nu verbouwd is tot gastenhuis voor reizigers.

1969. Heini moest net zoals zijn mannelijke leeftijdsgenoten, in dienst bij het Duitse leger. Als sterke en flexibele bergbewoner, werd Heini ingedeeld bij het elitecorps Gebirgsjäger in Mittenwald, een contingent berginfanterie bestaande uit vijftien elitesoldaten, die onder andere bergbeklimmen en skiën in hun taakomschrijving hebben staan. Hier leert hij de waarde kennen van teamwerk en discipline. Waarden waarop zijn leven vanaf die tijd is gebaseerd.

Geluk komt voort uit pech (vooropgesteld dat men geneigd is om dingen op die manier te bezien, wat niet altijd het geval is). “We hebben allemaal een beetje geluk nodig,” zegt Heini, wiens lichtblauwe ogen sprankelen als een bergbeekje in de zon. “Het is erg lastig om te leven zonder geluk.” Gudrun is de verpersoonlijking van het geluk van Heini en omgekeerd. Ze hebben elkaar ontmoet in een lokaal café. Hij zat aan een tafeltje en zij kwam rechtstreeks van het handbalveld om samen met haar vriendinnen nog wat te drinken. Het gesprek vlotte gemakkelijk die avond in 1971. En het geluk vond zijn weg.

Twee jaar eerder, in de vroege uren van een dag in mei, rijdt Heini op een smalle landweg door een dicht woud van dunner wordende bomen. Zijn koplampen schijnen door de diepe schaduwen. De vier cilinders van de motor klepperen, de banden snorren. Meer snelheid. Een scherpe bocht. Zijn moeder komt er niet overheen. Ze bidt voor een wonder, alsof hij niet langer heel is. Ze gaat op bedevaart naar Lourdes. Ze keert keer op keer terug naar Altötting, in Beieren, om de Zwarte Madonna om een wonder te smeken. Help mijn zoon, bidt ze. Maak hem weer beter.

De auto slipt uit de bocht en slaat over de kop. Heini blijft verminkt en verwrongen langs de kant liggen. Bij bewustzijn maar bewegingsloos. Zijn nek is gebroken. Hij is volkomen verlamd. Hij voelt niets meer. Hij weet dat hij nooit meer iets zal voelen, niet de zand tussen de tenen, niet het soepele, koele, bakelieten stuur in zijn handen, niet de bries op zijn gekneusde gezicht, alleen maar de weldadige gevoelens die tot het domein van het menselijk hart behoren. De zon laag in de lucht, de weg kalm, de omgeving stil. Heini weet dat zijn leven voor altijd is veranderd is door het snelle, geen onderscheid makende fortuin. Hij weet ook dat hij zal doorzetten.

“Het leven is wat je ervan maakt.”

Hij moet zijn bergen vaarwel zeggen. Er kan niet meer worden geklommen, niet meer gewandeld, niet meer geskied. Maar wat hij op dat moment niet kan voorzien, is dat de toppen die hij heeft gekend, zullen worden ingewisseld voor toppen van een andere orde. Morele toppen. Spirituele toppen. De toppen van atletische prestaties. De toppen van liefde.

Na jaren van vurig gebed, omarmt de moeder van Heini het wonder dat Heini heeft omarmd op die noodlottige middag. Niet alleen heeft haar zoon het overleefd, hij heeft ook beter gepresteerd dan velen voor mogelijk hielden (de dokters voorspelden dat hij nog vijf jaar te leven had, maximaal tien). Heini bloeide echter op. Een hij bloeit nog steeds.

1984, Stoke Mandeville, VK. Dit is voor het eerst dat de 1A rolstoelmarathon voor mannen deel uit maakt van de Paralympische Spelen (1A is de categorie voor atleten met de meest ernstige handicaps, zoals Heini, c5-c6 quadriplegie). Heini was de enige die finishte en won daarmee de eerste van zijn vier opeenvolgende gouden medailles in dit Paralympische evenement: Stoke Mandeville 1984; Seoul 1988; Barcelona 1992; Atlanta 1996. De laatste paralympische rolstoelmarathon waaraan hij deelnam was die Sydney in 2000, waar hij zilver won. In totaal nam Heini deel aan meer dan 160 marathons en wegraces over de hele wereld. De beste tijd zette hij neer bij de marathon van Berlijn in 1995, waar hij het wereldrecord in deze categorie op 2:23:08 zette.

Heini en Gudrun — levenslang partners, maatjes, geliefden, soul mates, vrienden. Ze erkennen dat ze geluk hebben gehad en delen dezelfde levensfilosofie.

“Wees de verandering die je zoekt.”

Namens de Duitse federatie voor rolstoelsport werken Heini en Gudrun samen met jeugdige rolstoelatleten en trainen ze deze groep, waarbij ze vooral kwaliteiten als verantwoordelijkheid, vastberadenheid, vaardigheid, moed en doorzettingsvermogen proberen te vormen. Ze proberen dezelfde kwaliteiten te vormen via sportworkshops die onder meer speciaal zijn ontworpen voor personen die net in een rolstoel terecht zijn gekomen. Atletiek gaat volgens hen om meer dan alleen winnen. “Medailles verliezen langzaam hun glans. Verwantschap, vriendschap en het inspireren van andere mensen om optimaal te presteren zijn de dingen die er toe doen, de dingen die standhouden.” Ze reizen samen de wereld af om de vele vrienden te bezoeken die ze hebben gemaakt in de 39 jaar dat ze samen zijn. Heini werkt als motivational trainer en Gudrun houdt zich bezig met de overige zaken. “Ik ben geen coach,” zegt Heini met zijn karakteristieke bescheidenheid, waaraan hij glimlachend toevoegt: “Ik deel mijn ervaringen, van het toilet tot de atletiekbaan.”

“Men zegt dat de trots van bergbewoners onwankelbaar is. Het is een waardige soort trots, die voortkomt uit bescheidenheid. Laat de berg zijn gang gaan.”

En met bescheidenheid komt hoop. Van alle zaken die Heini en Gudrun willen meegeven aan de mensen met wie ze werken en contact hebben, is hoop de meest waardevolle, omdat hierin mogelijkheden zitten besloten. “Die Hoffnung stirbt zuletzt.” Hoop doet leven. Soms moeten we echter worden herinnerd aan de mogelijkheid van hoop om genezing te brengen.

“De gave is te weten dat je zelf de mogelijkheid bent. Jij bent degene die het verschil kan uitmaken. Werk hard en de resultaten zullen volgen.”


Heinrich Koberle Heinrich Koberle Heinrich Koberle