Denise Miller | Verhalen van patiënten | Hollister NL

Verhalen over overwinningen en inspiratie

Hollister Continence Care is toegewijd aan mensen en zet zich in voor mensen om hen te helpen grip te houden op hun leven. Het begint met op de gebruiker gerichte onderzoek en ontwikkeling gekoppeld aan een lange traditie van technische voortgang en toegewijde professionals die begrijpen wat het belang is van hoge kwaliteit zorgproducten om onafhankelijkheid terug te winnen en vast te houden in het leven. De volgende ervaringen zijn afkomstig van leden van de Hollister Continence Care-gemeenschap: gebruikers van de producten, zorgverleners of artsen die betrokken zijn bij het leven Deze menselijke verhalen laten ons leidende principe zien: eerst de mensen.

Denise Miller, Schotland

Paardrijden op een zomerse middag in Schotland. Indrukwekkende heuvels en bergen vormen de achtergrond, getooid in paars en roze, met dank aan de inheemse heide. De grond onder het onmiskenbare geroffel van de paardenhoeven is vlak, uitgesleten door de genadeloze slow-motion krachten van een oeroude gletsjer. Er klinkt een zachte lach. Moeder en dochter rijden in een ontspannen galop door de weelderige groene velden.

Als je Denise zou ontmoeten, heb je geen idee van de pijn die ze elke dag moet doorstaan. Pijn veroorzaakt door de gevolgen van een ziekteperiode, een ongeluk, medische fouten en domme pech. Herhaalde ziekenhuisopnames. Steeds weer een nieuwe operatie. Meer dan 60 medische ingrepen. Haar blauwe ogen sprankelen vol humor. Haar wandelstok, een onmisbare steun, maakt haar mobieler maar verraadt niets over een gebroken rug. Ze is een uitstekende gastvrouw en zorgt ervoor dat het haar gasten aan niets ontbreekt: drankjes, snacks, lunch. Maar ze laat niets merken van haar eigen behoefte aan eten. Voedsel is een noodzaak, want anders kan ze de cocktail van pijnstillers niet innemen die ze nodig heeft om de scherpe randjes van haar chronische pijn af te halen.

Ian leunt voorover, met een ironisch lachje op zijn gezicht: “Ze is geweldig, ik had het bijltje er jaren geleden al bij neergegooid”. Deze ene zin spreekt boekdelen over haar kracht en de hechtheid van hun relatie. Dat geldt ook voor de manier waarop Ian en Denise om elkaar heen bewegen, zich haast onbewust bewust van elkaars bewegingen en behoeften.

Vrijwel elk jaar sinds hun trouwen 15 geleden hebben Ian, Denise en hun dochter Jessica hun trouwdag gevierd in Parijs. “Ik hou van de opspattende regen op de kasseien en de terrasjes in de nauwe straatjes rond Montmartre”, zegt Denise. Herhaalde ziekenhuisopnames en medische ingrepen hebben deze traditie helaas onderbroken. Het gezin stond vijf jaar geleden voor het laatst op de trappen van de Sacre Coeur.

Dit jaar is het anders. De datum is pas over een half jaar dus, pragmatisch en behoedzaamheid als ze zijn geworden, is de reis nog niet geboekt. Maar dit jaar roept Parijs.

Een toevallige ontmoeting met oude vriendin Wendy, verpleegster en vertrouwelinge, in de plaatselijke groenteboer. Medische problemen zijn wellicht niet het meest besproken onderwerp tussen de conservenblikken. Medelijden kan prettig zijn, maar begrip is beter. “Misschien kun je een ander type katheter proberen?”

“Het is een verschil van dag en nacht”, zegt Denise. Voorheen voelde ze zich een gevangene in haar eigen huis, niet genegen of te ziek om naar buiten te gaan. Het nieuwe product dat ze nu gebruikt, heeft haar voordeur geopend en haar blijdschap over het herontdekken van de buitenwereld is voelbaar.

Uit eten gaan. Wandelen in een landelijke omgeving, de groene velden en de schaduwen van de rotsmassieven rond de plek waar de slag bij Bannockburn heeft plaatsgevonden. Lachen als ze kijkt naar haar man en dochter die op hun mountainbikes door de modderige plassen in het ruwe terrein crossen. Kamperen. Twee of drie nachten slapen in een tent, onder een nachtelijke hemel versierd met de lichtjes van miljoenen sterren.

“Wat gebeurd is, is gebeurd. Ik kan er niets aan veranderen” , zegt Denise. Maar ze kan het beste ervan maken met wat ze nog wel kan. Een voorbeeld daarvan is kunst. Tijdens een van haar ziekenhuisopnames is Denise begonnen met schilderen. Een tijdverdrijf dat ze heeft meegenomen naar huis, en ze schildert nog steeds. Prachtige in waterverf vastgelegde landschappen en markttaferelen sieren de wanden van haar huis en getuigen van het feit dat Denise weigert een passief slachtoffer te zijn.

Een Miller zijn, deel uitmaken van Denise’s hechte familie, betekent samen zijn, actief zijn en buiten zijn. Na een leven dat tot stilstand was gekomen, heeft Denise deze vonk weer opnieuw ontstoken. Ze kan niet meer samen met haar dochter gaan paardrijden, maar ze genieten nog steeds van een actief leven in de buitenlucht met het hele gezin. Het gezin is alles. Je kunt goed zien waarom ze zo trots zijn op hun mooie, gracieuze en slimme dochter. Haar ineen zien krimpen met de typische gêne van een puber als haar ouders trots al haar prestaties opsommen, is een toonbeeld van liefde, trots en een hechte familieband, nog eens onderstreept door hun subtiele humor.

Het is overigens niet zo dat ze alles samen doen. Voor Ian begon dat op 22 oktober 2006, toen hij op een hoogte van meer dan een kilometer uit een Cessna 206 viel. Hoewel, vallen is niet het goede woord. Het was een sprong. En hij is sindsdien blijven springen.

Denise lacht. “Hij was na die sprong de hele week in hogere sferen, stuiterend van de adrenaline. Ik vind het geweldig om naar het vliegveld te gaan om naar hem te kijken. Wanneer hij daarboven is, kan hij helemaal zichzelf zijn en hoeft hij nergens anders aan te denken. Dan is hij geen vader, geen verzorger. Hij is gewoon zichzelf. Ik vind dat belangrijk.”

De verknochtheid van deze twee mensen is zo tastbaar dat je wel moet vragen hoe ze elkaar ontmoet hebben. “Wat viel je het eerste op aan Ian?” Ze slaat even de ogen neer en kijkt dan weer op: “Zijn ogen”. Nog een voorbeeld van de absolute bescheidenheid van Denise. Ze lijkt niet eens in staat om zichzelf centraal te stellen. Ze heeft wel gelijk, Ian heeft prachtige ogen. Maar dat is niet het hele plaatje, want de schoonheid van Denise’s eigen ogen doet je versteld staan. Haar irissen zijn doorzichtig bleekblauw. En elke iris heeft een donkerblauwe rand.

Hoewel Denise’s verhaal van kracht en het overwinnen van tegenslagen zowel boeiend als opbeurend is, zijn het toch haar ogen die het eerste je aandacht trekken. En haar ogen zijn een metafoor op zich voor hoe ze is: — zacht, delicaat en mooi, maar met een staalhard randje.


Denise Miller Denise Miller Denise Miller Denise Miller